12 Ağustos 2014 Salı

Çın (Kendi şiirlerimden)














çın

bir yangının seyirmesidir
şakaklarımdan süzülen bulantı.
yavaş acelesiz soluğumda
şehrin trafiği akarken ılık ılık
dumanı üzerinde bir kelime
ikiye ayırdı göz kapaklarımı.

uykunun bağışlanmayacağı
vakte eriyorum sonunda.
ayak direttiğim mahşere
dökülüyor bacaklarım.
bir ses çınlatıyor yüzümü,
bir türlü paklanmadı avuçlarım

allah'ım,
yetişemiyorum verdiğim nefese.

tedirginliğimi bağışla sen,
ayaklarım çok kirli.
bir şey kayboluyor, korkuyorum.
karanlık acıtıyor etimi,
dişi bir oyuktan sızıyor
geceye açılan duyargalarım.

ama şükretmeliyim,
ölmesi gerektiği gibi ölüyor her şey.
o büyük felaketimiz de olmasa
anlayan olmazdı bizi.
olmaması gereken ne'm varsa
artık olması gerektiği gibi.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder