20 Ağustos 2013 Salı

Ölür gibi oldum ama yaşıyordum

Üzerinden tam olarak bir yıl geçti. Kabus gibi bir geceydi. 20 Ağustos 2012'den bahsediyorum. Ölür gibi olduğum, nefesimin bir an için kesildiği, kalbimin toprağa sıçradığı, ciğerimin düğümlendiği, dizlerimin bir anda çözüldüğü, parmaklarımda tarifsiz bir soğukluk hissettiğim, gözlerimin siyah bir perdeye büründüğü, vücudumun soğuk terler ile örtündüğü, 20 Ağustos 2012 akşamından bahsediyorum.

Bir terör saldırısı. Onlarca kişi hayatını kaybetti ve yaralandı. İşte o sabah ağzımda paslı bir metal tadı ile uyanmıştım. Böyle başlamamalıydı günün en mahmur saatleri. Tatsız, neşesiz bir kahvaltının ardından bütün günü Kızılcık toplamak ile geçirdim. Büyük dedem ile işleri bitirdik. Büyük dedem ve ben yorgunduk. Büyük dedemin yüzünde verimli bir günün mutluluğu olsa da ben bir an önce uyumak istiyordum. Akşam yemeğinden sonra günün haberlerini izlemek için televizyonu açtığımda karşıma "o soğuk sızı" çıktı. Bir volkan yol buldu kalbimin burçlarına, kalbimin iç denizini donduran o soğuk sızıydı. 21 Ağustos 2012 tarihine baktığımda güncemde şunları buldum.

21 Ağustos 2012, Pazartesi
02:30



Sana hayatımın en berbat gününden bahsedeyim mi? 20 Ağustos! Yani birkaç saat öncesi. Akşam haberlerinden sonra bir patlama haberi duydum. Hangi şehirde olduğunu öğrendiğimde, kalbim yerinden çıkacak gibi olmuştu. Gözlerim kararır gibiydi. Sağlık durumunu öğrenmem lazımdı. Allah’a binlerce şükür. O’na ulaştım. 23:39’da sesini duyduğumda Allah’a şükrettim. Ellerim hala titriyor gibi. Rabbim O’na sağlıklı, güzel bir ömür versin.

Allah'a binlerce şükür ki O'na ve ailesine bir zarar gelmemişti. 23:39'da sesini duydum ve 1 dakika 28 saniye zaman durdu. Saldırıda hayatını kaybedenler için dua ettim.

Zaman çabuk çabuk geçiyor Gravier. Bak bir yıl geçmiş üzerimden. Oysa üç yıl önce başlamıştı...

2 yorum:

  1. "İşte o sabah ağzımda paslı bir metal tadı ile uyanmıştım."

    YanıtlaSil
  2. Benzer durum benim başımada gelmişti... Ama kendisi için değil ablası için. Van depreminde endişelenip mesaj atmıştım bir şey oldumu diye. Ablası Vanda görev yapıyordu.

    Ben senin kadar şanslı değildim... Bana cevap bile vermedi biliyor musun. Bunun üzerine 2 hafta sonra bana ne yazdığını bilmek ister misin. "- Nasılsın?"

    O gün anladım ki ben bir hiçmişim. Bir daha arayıp sormadım, buna alışıyor insan zamanla... Konuşmaya can atıp, konuşamamaya.

    YanıtlaSil