19 Şubat 2013 Salı

Tımarhaneler Kâhyası

Bir gülüşün... Gözlerimi yuvalarından çıkarttı. Kahverengiye çalan siyahımsı gözbebeklerim, suya damlatılmış bir damla mürekkep gibi dağıldı binbir köşeye... Evet şimdi, buğulu gözlüklerimin ardında saklandığım mahsen gün ışığı ile buluştu. Korkma bu halimden... Korkuyu yumurtadan yeni çıkmış serçeciklere ya da genç taylara bırak.

Sen korkuyu hak etmeyecek kadar hissiz birisin. Sen o kadın tipindensin ki, karşında aciz birisini gördüğünde bütün hatların ile onu uçurum kenarına sürükler ve karşısına geçip hafif bir tebessüm ile onu boşluğa bırakabilirsin. Ben bir takım vücutsuz hayallerin, kendisine şahit arayan asılsız rivayetlerin ya da cevabı kendisinde saklanan suallerin baş aktörüyüm. Gül dediğinde gülen, ağla dediğinde ağlayan veya "ben hastayım" dediğinde "hasta mıyız?" diye karşılık veren, ardına teneke bağlanmamış bir hastayım. Sen ise tımarhaneler kâhyası...

6 yorum:

  1. ne güzelde dedin kardeşim.. "hasta mıyız" ne dersin?

    YanıtlaSil
  2. Mühim olan deliliği göstererek mi yaşamalı yoksa içten içe mi ?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kendimize gösterebilecek kadar gizli. Aksi halde vehimler yakamızı bırakmaz.

      Sil
  3. Betimlediğin kişiyi gözümde canlandırıyor -hatırlıyor- olmam kötü, sanatın açısından çok iyi. Allah kalemine kuvvet versin kardeşim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amin diyelim de daim olsun inşAllah :)

      Sil