7 Nisan 2012 Cumartesi

Gün Batarken (Kendi şiirlerimden)

Ölçü: Serbest
Düzen: Serbest
GÜN BATARKEN
Yorgunum…
Omuzlarımda bir ağırlık var.
Korkudan mı bilemem.
Yanlış anlama beni,
Sevmek zor geliyor değil.
Ben sadece,
Yarınlarımızın derdindeyim…
Dün bir ev beğendim,
İki oda bir salon…
Sadece bir odası güneşi görüyor.
O oda,
Yatak odamız olsun.
Güneş her sabah,
İpek saçlarının üzerine doğsun.
O çok istediğin,
Bahçesi yokmuş bu evin.
Allı aklı güllerimize uzak kalacağız.
Ziyanı yok,
Beni yaşatan, gül çehren,
Yetiyor bana, fazlasına lüzum yok.
Bir iki yıl sonra,
Daha büyük bir eve taşınırız.
Sonra,
Doğacak oğlumuza,
Rengarenk bir oda hazırlarız.
Oyuncaklar alırım ona…
Ama silah almam,
Oyuncakta olsa…
Girmesin küçük dünyasına,
Plastik kurşunlar…
Huzurluyum…
Omzumda başın, karnında oğlum,
Daha ne isterim Allah’tan.
Ama bir şey eksik,
Oğlumuza bir isim gerek.
Necip mi olsun Fazıl mı?
O’na benzesin, Necip Fazıl gibi..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder