16 Şubat 2011 Çarşamba

Aynadaki Aydınlık (Kendi şiirlerimden)

Aynadaki Aydınlık
Gecenin karanlığı saçlarımdan akarken,
Birşey buldu beni, hakikate götüren birşey.
Yarınlarımızı simsiyah gökyüzüne yazarken,
Yıldızlar buldu beni, beyaz parlak birşey.

Gecem aydınlığa kavuşmadan geldin,
Güneş doğacak sonra, beni ısıtan güneş.
Nisan yağmurları gibi ruhumu temizledin,
Mana idi karşımda ki, ruh köküme bir eş.

Şafak sökecek birazdan, dur gitme!
Yalnızlık idi beni bitiren, fikirde yalnızlık.
Kesilecek diyorlar nefesim, sakın bilme.
Herşeyi yutan toprak, nedir bu sabırsızlık.

İnsanlar beliriyor aysız gecenin ardından,
Riya bir madalya olmuş, ne büyük gurur.
Emanet aldım dedim seni soranlardan,
Diz boyu toprak, yaklaşıyor sur.

Anladım yalanmış herşey aysız gecede,
Gece ki boğucu karanlık, öldüren karanlık.
Doğru yokmuş sığındığım her hecede,
Her hece bir ayna, aynada ki aydınlık.

Bitiriyorum kendim ile beraber geceyi,
Beni kör eden karanlık, bir ağma karanlık.
Güneş doğmadan çözdüm bu bilmeceyi,
Benide buldun sonunda aynadaki aydınlık.
                           Eyüp Aktuğ
Veda ederken: ...ve kapı açıldı, neyi bekliyorsun.

6 yorum:

  1. yüreğine sağlık aziz kardeşim

    YanıtlaSil
  2. Kalemine sağlık.Her zamanki gibi harika olmuş.

    YanıtlaSil
  3. @Çağatay Gülümser
    Teşekkür ederim Çağatay :D

    YanıtlaSil
  4. teman kusursuz ve harika. ciddiyim :)

    YanıtlaSil
  5. @Çağatay Gülümser
    Teşekkür ederim aziz kardeşim.

    YanıtlaSil