23 Aralık 2010 Perşembe

Karanlık (Kendi şiirlerimden)

Karanlık
Beyaz bir karanlık beni kör eden,
Kim? Göremedim ardımdan giden.
Herşey bomboş tıpkı zihnim gibi...
Masal değildi mutlu sonla biten.

Bırakın beni artık kalamam burada,
Kabuslar bırakmıyor bitmeyen rüyada.
Allah'ım! Ben miyim beni bitiren?
Bir fare gibi ömür yollarımı kemiren.

Isıtmıyor ne ateşim nede güneşim.
Aydınlatmıyor ruhumu hecelerim.
Satırlar inse de bir bir ruhuma,
Yaşasada bedenim kim ruh katilim.

Siyah ve beyaz sahip olduğum varlık.
Siyah olsada dünyam, yolun sonu aydınlık.
Yol bitmiyor belkide kaybettim.
Bir umut diyerek zamana sabrettim.

Şimdi neredeyim, neler yapıyorum?
Ben sadece ölmek için yaşıyorum.
Kapandı pencereler gözlerim ile...
Belki varlığı bulurum diye yazıyorum.

Şekiller bozuldu, doğru kalmadı burada.
Artık şehirler denizde, gemiler karada.
Gidemem ama kalmakda ölüm.
Anladım benmişim kendime en büyük zulüm.

                                                 Eyüp Aktuğ

Veda ederken: Ay ışığı yetmez ki bana...

2 yorum:

  1. Bu başarılı blog için tebrik ederim :) Şiirlerin, yazıların hepsi birbirinden güzel, anlamlı, düşündürücü.

    YanıtlaSil
  2. Teşekkür ederim Çağatay bey..

    YanıtlaSil